Toestel om de invloed van een magnetisch veld op supergeleiding te meten, Leiden, 1924

V07659

Toetstoestel hypothese van silsbee

Flim, G.J. (Maker)‎

1917 - 1926

op labeltjes: '23' '17'

U-vormig toestel bestaande uit 2 glazen buizen met daarin draden van koper, andere metalen, stukjes papier, textiel en rubber. Aan de draden papieren labels met opschrift. Er hoort een kartonnen doosje bij.Datering: In 1971 is de hypothese van Silsbee gepubliceerd. In 1926 vindt publicatie Comm. 174a plaats. In Comm. 174a (p. 34) wordt G.J. Flim genoemd als maker van een toestel als dit. H. Kamerlingh Onnes en W. Tuyn hebben samen de hypothese van Silsbee getoetst. Vergelijk 7663, delen samen één doos. In doos zat een papiertje met tekst en 3 kartonnetjes met ieder een gat er in, nu in voorwerpenarchief.

Hoogte: 1 cm
Breedte: 20 cm
Diepte: 5 cm

Toestel om de invloed van magnetisme op de supergeleidende toestand te meten, Leiden, 1924

Al snel na de ontdekking van supergeleiding werd duidelijk dat supergeleidende stromen niet eindeloos groot mogen worden. Een mogelijke verklaring was, dat het magnetisch veld dat zo'n sterke stroom oproept de supergeleidende toestand verstoort. Deze toestelletjes zijn bedoeld om die verklaring te toetsen.

Een tinnen cilindertje in het toestel wordt supergeleidend gemaakt. Door de as van de cilinder loopt een koperdraad. Als daardoor een even grote tegengestelde stroom loopt, heffen de magneetvelden van beide stromen elkaar op. Dan ondervindt de supergeleidende stroom geen invloed van het magnetische veld.

(BOERH 2260) Communications from the Physical Lab. Univ. Leiden, No. 174a, H. Kamerlinh Onnes, (1926).

Kamerlingh Onnes, Heike
Kamerlingh Onnes Laboratorium; Leiden
Silsbee
Tuyn, W.

03.08.1 Elektrodynamica (onderwerp)
Leiden; the Netherlands (geografie)
Leiden; the Netherlands (geografie)

depot